Corrigeren en belonen!

Als er zich een ‘probleem’ voordoet zoek dan eerst de oplossing bij jezelf en in de aangeboden oefenstof!

Ik hoop ook dat iedereen het met mij eens kan zijn dat het trainen van een jachthond gebaseerd zou moeten zijn op ogenschijnlijk eenvoudige oefeningen, die bij herhaling uitgevoerd leiden tot het vergroten van het zelfvertrouwen van de jachthond, en ook van de voorjager, en uiteindelijk leiden tot ingeslepen vaardigheden. De vaardige voorjager kan met zijn vaardige hond met een gerust hart mee op jacht of met een gerust hart meedoen aan één van de vele wedstrijdvormen. Vaardigheden ontstaan uit vaak herhaalde eenvoudige oefeningen. Een hoger niveau ontstaat vanzelf als de eenvoudige oefeningen bijna ongemerkt steeds iets moeilijker gemaakt worden.

Eenvoudige oefeningen leiden meestal tot een correcte uitvoering wat weer leidt tot een euforisch gevoel bij de voorjager. Dat slaat zeker over op de hond! Het vertrouwen van de voorjager in de hond neemt toe. De hond wint, net als de voorjager, ook aan zelfvertrouwen en zal daardoor met meer ‘plezier’ gaan werken. We komen in een positieve ‘flow’! Correcties, en soms ook beloningen, leiden af en verstoren de boel, maar soms moet je even corrigeren en soms moet je even belonen.

Complexe oefeningen, en dan met name die oefeningen met een moeilijkheidsgraad boven het niveau van hond en voorjager, leiden altijd tot correcties, bestraffingen en frustraties bij de voorjager. De hond snapt er niets meer van en gaat dan maar iets anders doen. Elke hond uit zich op zijn of haar manier! De voorjager snapt het ook allemaal niet meer en we komen in een negatieve ‘flow’! Tja, en dan?

Belonen kan op verschillende manieren : Met een brokje, een stukje kaas, een stukje worst etc. Je kunt een hond natuurlijk ook belonen met een knuffel, een aai over zijn bol, een spelletje of even 100% aandacht. In de puppen- en jonge honden tijd beloon je gewenst gedrag altijd, maar als de hond wat verder in zijn ontwikkeling is laat je een beloning steeds vaker achterwege. Een beloning moet ook weer niet te vanzelfsprekend worden, want dan mist hij na verloop van tijd zijn uitwerking.

Ik denk dat een ‘correctie’ wel altijd op dezelfde manier uitgevoerd moet worden. Een hond wordt niet voor niets een gewoontedier genoemd. Als er iets helemaal fout gaat loop je rustig naar je hond, lijn je hem aan en breng je hem naar de plek waar de ‘overtreding ‘ is begaan. Je zegt helemaal niets! Het lijntje gaat eraf en, wellicht op een veel kortere afstand van je hond, geef je hem of haar het niet opgevolgde commando opnieuw. Niet meer dan dat! Zo’n methodische aanpak voorkomt ook een te gefrustreerde voorjager, die net iets teveel uit zijn slof schiet. Ook voor deze procedure geldt dat het niet in één keer werkt. Je hond zal ook hier aan moeten wennen. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat na verloop van tijd de hond niet vaak meer gecorrigeerd hoeft te worden!

Jan Sluijs